--

بانو

چهارشنبه 13 اردیبهشت 1391  •  دیدگاه ها : ()  

در کمین اندوه هستم
                               بانو
                                      مرا دریاب
به خانه ببر
گلی را فراموش کرده ام
که بر چهره ام می تابید
زخم های من دهان گشوده اند
همه روزگار پر از
                اندوه بود

بانو مرا
   قطره قطره دریاب

در این خانه
جای سخن نیست
زبان بستم
عمری گذشت
مرا از این خانه
      به باغ ببر
سرنوشت من
به بدگمانی
به خوناب دل
خاموشی لب

اشک های من بسته
بر صورت من است
 
هیچکس یورش دل را
در خانه ندید
بانو
  من به خانه آمدم
و دیدم
که عشق چگونه
            فرو می ریزد
و قلب در اوج
رها می شود
و بر کف باغچه می ریزد

بانو مرا دریاب
ما شب چراغ نبودیم
ما در شب باختیم


شاعر: احمدرضا احمدی


دسته بندی: احمدرضا احمدی، شعرهایی که دوست شان دارم، شعر عاشقانه،

برچسب ها: شعر نو ، شعر معاصر ،
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

 
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو