--

مرثیه

سه شنبه 3 مرداد 1391  •  دیدگاه ها : ()  

برای نوروزعلی غنچه
راه
  در سکوتِ خشم
                     به جلو خزید
و در قلبِ هر رهگذر
غنچه‌ی پژمرده‌یی شکفت:
 
«ـ برادرهای یک بطن!
    یک آفتابِ دیگر را
    پیش از طلوعِ روزِ بزرگش
    خاموش
            کرده‌اند!»


و لالای مادران
بر گاه‌واره‌های جنبانِ افسانه
                                 پَرپَر شد:
 
«ـ ده سال شکفت و
                          باغش باز
                                     غنچه بود.
 
پایش را
         چون نهالی
در باغ‌های آهنِ یک کُند
                              کاشتند.
 
مانندِ دانه‌یی
به زندانِ گُل‌خانه‌یی
قلبِ سرخِ ستاره‌یی‌اش را
                                   محبوس داشتند.
و از غنچۀ او خورشیدی شکفت
تا
 طلوع نکرده
               بخُسبد
چرا که ستاره‌ی بنفشی طالع می‌شد
از خورشیدِ هزاران هزار غنچه چُنُو.
و سرودِ مادران را شنید
که بر گهواره‌های جنبان
                              دعا می‌خوانند
و کودکان را بیدار می‌کنند
تا به ستاره‌یی که طالع می‌شود
و مزرعه‌ی بردگان را روشن می‌کند
سلام
      بگویند.
و دعا و درود را شنید
از مادران و از شیرخوارگان؛
و ناشکفته
            در جامه‌ی غنچه‌ی خود
                                          غروب کرد
تا خونِ آفتاب‌های قلبِ ده‌ساله‌اش
ستاره‌ی ارغوانی را
                          پُرنورتر کند.»
 
 

 
 
وقتی که نخستین بارانِ پاییز
عطشِ زمینِ خاکستر را نوشید
و پنجره‌ی بزرگِ آفتابِ ارغوانی
                                  به مزرعه‌ی بردگان گشود
تا آفتاب‌گردان‌های پیشرس به‌پا خیزند،
 
برادرهای هم‌تصویر!
برای یک آفتابِ دیگر
پیش از طلوعِ روزِ بزرگش
                            گریستیم.
 
مهر ۱۳۳۰


شعر از: احمد شاملو


دسته بندی: احمد شاملو،

برچسب ها: آهن ها و احساس ،

 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic